دلنوشته ی یکی از خوانندگان هدانا
حالاچند ماه از آن روزهامی گذرد که برای اولین بار می خواستم از حکایت دردها ومشکلات همکاران فرهنگی ومردم کشورم برای سایتی بنویسم معلم بازنشسته ای که نه تربیونی دارد ونه پناهی جز خدا که بتوانددردها عدیده وحکایت تلخ مردم سر زمینش را مطرح کند که سایت هدانا برای من درست مثل یک پنجره بود، که هرروزصبح به سمت دنیا و زیبایی هایش گشوده می شد طی چند ماه گذشته روزهای بسیاری را با کلمه به کلمه ی ویاد داشت های سایت وزین هدانا زندگی کرده بودم گاهی با گریه های نویسندگان مطالب گریسته بودم وگاهی باخنده هایشان لبخند زده بودم اماهیچ گاه جرات دست به قلم بردن ونوشتن رانداشتم تاروزی که برای نخستین بار تصمیم گرفتم همان گونه که همکاران و مردم شا یسته کشورم درمطالبشان از صمیم قلب وعمق روح شان می نوشتند، من نیزبه وادی کلمات قدم بگذارم حالا چند ماه از آن روزها می گذردوسایت هدانابرای من تنها یک دریچه نیست بلکه دنیایی سرشاراز ایده ها، طرز فکرها وسخنان نغز که بازبانی حق گواز دردهای جامعه فرهنگی بدون حب وبغض های سیاسی وگروهی از دل می نویسدو لاجرم بر دل می نشیند امیدوارم ا ز این پس بیش از پیش ازقلم هایمان درراه اعتلای فرهنگ وهنر وپیشرفت این مرز وبوم بکوشیم وروزگاری بایکدیگربه یاری خدا وهمت والای شمادوست داران عرصه علم ومعنویت در جهت پیشرفت اهداف و ارزش های انسا نی وهدایت جامعه بسوی الله قدم های مثبت ونیکویی بر داریم وبا همکاری هم چهلمین سال انتشار سایت وزین هدانا را جشن بگیریم که بها نه ا ی باشد تاازمدیریت محترم و مجموعه ی دست اندرکاران گرامی سایت هدانا واز زحمات بی وقفه و خا لصا نه شما عزیزان صمیما نه تشکر وقدردانی نماییم که چون شمعی همواره روشن در معرض بادها وهوای مه آلود این روزهای جامعه فرهنگی کشور به تاریکی های جهان روشنی می بخشدو موجی از امیدبه آینده وشادکامی را به ساحل قلب ها ی شکسته رهنمون می سازید ومطالب وخواسته های به حق این قشر فرهیخته را انعکاس و مطالبه می نمایدو به گوش شنوای مسئولان ارشد کشوررسانده ومشکلات این عزیزان و آحاد جامعه را کاهش و مرهمی بر قلب وروح آسیب دیده جامعه فرهنگیان می گذارید.

این کلمات فی البداهه از اعماق قلبم سر چشمه می گیرد چون من معتقدم نیمکت های مدارس بیشتر از درختان جنگل میوه می دهند و میوه آن بس شیرین وگواراست وریشه جهل وتاریکی را ریشه کن می کند ودریچه ای است بسوی جهان ناشناخته ودانایی ،برترین وجاودانه ترین پاداش همان خشنودی خدا وآرامش جاودانی است که درپی خدمت صادقانه وتلاش خدا پسندا نه حاصل می گردد.

چه زیبا ست بندگی کردن به دور از بند ریاو چه افتخاری بالاتر از خدمت صادقانه به بندگان خدا که جز عبادات وازاعمال حسنه محسوب می شودکه با تاسی از رسول خدا که عظمتش در تبلوروکرامت نفس آن بزرگوارمی باشد در پاسداری از کرامت عزت نفس همه مردم معززوپیروز باشید . همواره سلامتی ،سعادت ،شادکامی وتوفیق خداوندی یار ویاورتان باشد .

باسپاس وتشکر فراوان: نصراله خلیلی معلم بازنشسته
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: