کد خبر: ۴۴۲۰۰۴
تاریخ انتشار: ۰۷ خرداد ۱۳۹۵ - ۰۰:۱۴
سید محمدصادق محمدی وفایی
چندی قبل به دلیل دیدار دوستانه فائزه با بهایی ها چند سطری تحت عنوان «اشتباهی دیگر از فائزه» در سایت ها درج کردم .برخی از کامنت ها گویای این نکته بود که فلسفه این همه مخالفت چیست؟ ایا این انتقادها جنبه سیاسی دارد ، یا دارای فلسفه ای دیگر است؟ به این مناسبت پنج نکته را تقدیمتان می کنم:

نکته اول:

چيزى در عالم وجود ندارد كه دو بعد جذب و دفع، سلب و اثبات در آن نباشد. منتها اين دو در انسان مؤمن حساب شده و رقيق شده يافت مى‏شود. در اين زمينه رساله‏اى منسوب به خواجه نصيرالدين طوسى (رحمه الله) است. او در اين رساله مى‏گويد: «آنچه در نوع جمادات به نام جذب و دفع هست، در گياهان نيز وجود دارد»

چون اگر سنگ يا خاكى بخواهد «لعل گردد در بدخشان يا عقيق اندر يمن» ناچار است خاكهاى مستعد و مناسب را جذب و مواد ناسازگار را دفع كند. هر خاكى شايستگى عقيق يا لعل شدن را ندارد، جذب مناسب و دفع نامناسب در همه معادن و گياهان و خاكها وجود دارد. مثلاً گياه، هر غذايى را جذب نمى‏كند بلكه هر چه مناسب به حال آن است جذب كرده و هر چه نامناسب است دفع مى‏كند. در حيوانات اين جذب و دفع به صورت «شهوت» و «غضب» در مى‏آيد. اما در انسان از اين رقيقتر به صورت «محبّت» و «عداوت» جلوه مى‏كند و از اين مقدار بالاتر آمده رقيقتر مى‏شود و به صورت «ارادت» و «كراهت» ظهور مى‏كند. از همه اينها گذشته اگر خيلى رقيق و لطيف شد، به صورت «تولى» و «تبرى» جلوه مى‏كند، كه اين از ويژگيهاى خواص اولياى حق و مؤمنان الهى است.» آيه الله جوادى آملى،حكمت عبادات

نکته دوم:

بدن انسان همان گونه كه عامل جاذبه ‏اى دارد كه مواد مفيد را جذب مى‏ كند، يك سيستم دفاعى نيز دارد كه سموم و ميكرب‏ ها را دفع مى‏ كند. اين سيستم با ميكرب مبارزه مى‏ كند و آنها را مى‏كشد. كار گلبول‏هاى سفيد همين است. اگر سيستم دفاعى بدن ضعيف شد، ميكرب‏ ها رشد مى‏كنند. رشد ميكرب‏ها به بيمارى انسان منجر مى‏شود و انسان بيمار ممكن است با مرگ رو به رو شود.

از نظر روحی و روانی نیز ، آدميزاد نیز موجودى است كه هم احساس مثبت و هم احساس منفى دارد. هم عواطف مثبت و هم عواطف منفى دارد. همان گونه كه شادى در وجود ما هست، غم هم هست. خدا ما را اين گونه آفريده است.

هيچ انسانى نمى‏تواند بى غم و يا بى شادى زندگى كند. همچنان كه خدا استعداد خنديدن به ما داده، استعداد گريه كردن هم به ما عطا فرموده است. در جاى خودش بايد خنديد و به جاى خود هم بايد گريست. تعطيل كردن بخشى از وجودمان، به اين معنا است كه از داده‏هاى خدا در راه آنچه آفريده شده استفاده نكنيم.

خداوند در ما محبت را آفريده است تا نسبت به كسانى كه به ما خدمت مى‏كنند، نسبت به كسانى كه كمالى دارند،- خواه كمال جسمانى، يا كمال عقلانى يا روانى و يا عاطفى- به ابراز علاقه و محبت بپردازيم.

علاوه بر این در وجود انسان نقطه مقابل محبت به نام «بُغض و دشمنى» قرار داده شده است. همان گونه كه فطرت انسان بر اين است كه كسى را كه به او خدمت مى‏كند دوست بدارد فطرتش نيز بر اين است كه كسى را كه به او ضرر مى‏زند، دشمن بدارد. البته ضررهاى مادىِ دنيوى براى مؤمن اهميتى ندارد. چون اصل دنيا براى او ارزشى ندارد. اما دشمنى كه دين و سعادت ابدى را از انسان بگيرد، آيا قابل اغماض است؟ قرآن مى‏فرمايد: «ان الشيطان لكم عدو فاتخذوه عدواً» شيطان دشمن شما است، شما هم بايد با او دشمنى كنيد. با شيطان ديگر نمى‏شود لبخند زد و كنار آمد، وگرنه انسان هم مى‏شود شيطان.

نکته سوم: 

از نظر دینی تولی و تبری اصلی پذیرفته شده است . تولى به معناى پذيرش ولايت اولياى الهى با قلب و پيروى از آنها در عمل و نيزدوست داشتن اولياى الهى و دوست داشتن دوستداران آنها است و تبرى به معناى بيزارى جستن قلبى و درونى از دشمان خدا و اولياى او و كناره گرفتن از رفتار و مشى آنها در عمل است.

انسان مومن هم بايد داراى جاذبه و دافعه باشد و حد و مرزى داشته باشد كه جايگاه او را نسبت به اهل ايمان و اهل نفاق و كفر و شرك مشخص سازد. او بايد نسبت به مومنان و غير مومنانى كه عنادى با حق ندارند و نسبت به آن جاهلند داراى جاذبه و نسبت به غير آنها داراى دافعه باشد. فلسفه تولى و تبرى مشخص كردن موضع و جهت خود در رابطه با مومنان و غير مومنان و اعلام موضع در اين صف بندى است. تولى و تبرى به معناى بى تفاوت نبودن در برابر حق و باطل و يكسان نبودن اين دو براى انسان با ايمان و هدفمند و زنده و پويا است. نمى توان مومن و خدا باور بود و به اصول الهى و دينى پيبند بود ولى داراى موضع و جهت نبود و وضعيت و جايگاه اعتقادى خود را به ديگران اعلام نكرد و با همه انسان ها در رفتار و مشى و سلوك برخوردى يكسان و مشابه داشت.

نکته چهارم:

قرآن مى‏فرمايد شما بايد به حضرت ابراهيم (ع) و ياران او تأسى كنيد. مى‏دانيد كه حضرت ابراهيم (ع) در فرهنگ اسلامى جايگاه بسيار رفيعى دارد. پيغمبر اكرم (ص) هم مى‏فرمود من تابع ابراهيم هستم. كار ابراهيم (ع) چه بود؟ ابراهيم (ع) و يارانش به بت‏پرستانى كه با آنها دشمنى كردند و ايشان را از شهر و ديار خود بيرون راندند، گفتند: «انّا برئاء منكم» ما از شما بيزاريم. اعلان برائت كردند. بعد به اين هم اكتفا نمى‏كند، مى‏فرمايد: بين ما و شما تا روز قيامت دشمنى و كينه برقرار است مگر اينكه دست از خيانتكارى خود برداريد.

بنا بر این اگر بايد با اولياى خدا دوستى كرد، با دشمنان خدا هم بايد دشمنى كرد. اين فطرت انسانى است و عامل تكامل و سعادت انسانى است. اگر «دشمنى» با دشمنان خدا نباشد، به تدريج رفته رفته رفتار انسان با آنها دوستانه مى‏شود و در اثر معاشرت، رفتار آنها را مى‏پذيرد و حرف‏هاى آنان را قبول مى‏كند. كم كم شيطان ديگرى مثل آنها مى‏شود.

نکته پنجم

به تعبیر رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام ،فرقه ضاله بهاییت یک فرقه استعمار ساخته و منحرف است که همیشه با همین انحراف شناخته شده و ما همیشه از این فرقه تبری جسته ومی جوییم.
نظرات بینندگان
شهربابکی
Iran, Islamic Republic of
۲۳:۵۰ - ۱۳۹۵/۰۳/۰۷
0
0
اش مالی کفایته افتضاح کردید
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: